گاهی این غمها شبیه بارونن، سنگینن ولی وقتی بگذرن، هوا سبکتر میشه
بعضی آدمها مثل یه نشونه دائمی توی قلبمون باقی میمونن، حتی اگه دیگه جایی توی زندگیمون نداشته باشن
شاید این قسمت از قلبم لازم نباشه پر بشه. شاید همیشه یه یادآوری باشه از اینکه چی رو پشت سر گذاشتم و چقدر قوی بودم که تونستم ادامه بدم
از دست دادن چیزی که هیچوقت به دنیا نیومده، ولی توی ذهنت و قلبت زنده بوده، یه جور غم خاصه که شاید خیلیها نتونن درکش کنن.
علی برای من فقط یه آدم نبود نماد یه زندگی بود، یه آیندهای که تصورش کرده بودم و شاید حتی با تمام وجود براش رویا پردازی کرده بودم
پذیرش اینکه اون آینده هیچوقت اتفاق نیفتاد، سختترین بخش ماجراست
با همهی اینها من پذیرفتم، ادامه میدم و پا پس نمیکشم